په افغانستان ملي راډیو کې یوه عادي کاري ورځ روانه وه او احمد ظاهر د هغې سندرې د ثبت لپاره سټوډیو ته داخل شوی و چې له مخکې یې تمرین ورباندې کړی و. خو یوه ناڅاپي پېښه د هغه ورځې مسیر بدل کړ؛ داسې پېښه چې وروسته د افغانستان د موسیقۍ د یوه تلپاتې اثر د زېږېدو لامل شوه.
د ملي راډیو تلویزیون پخواني خبریال غوث زلمي د روایت له مخې، د ثبت په منځ کې د راډیو یو کارکوونکی احمد ظاهر ته راغی او ویې ویل چې د دروازې تر شا یو کس ورته پیغام راوړی دی.
احمد ظاهر له سټوډیو ووت او څو دقیقې وروسته بېرته راستون شو، خو دا ځل یې په لاس کې د کاغذ یوه ټوټه او پر څېره یې د خپګان نښې څرګندې وې.
هغه موسیقارانو ته وویل چې د مخکې پلان شوې سندرې پر ځای غواړي بله سندره اجرا او ثبت کړي.
دا پرېکړه د نوازندګانو او د سټوډیو د کارکوونکو لپاره حیرانوونکې وه، ځکه هېچا د دې نوې سندرې لپاره تمرین نه و کړی.
سره له دې، هماغه ورځ احمد ظاهر مشهوره سندره «امشب به قصه دل من گوش میکنی، فردا مرا چو قصه فراموش میکنی» د هوشنگ ابتهاج په شعر او د سلیم سرمست په کمپوز ثبت کړه.
غوث زلمی وایي چې د ثبت له پای ته رسېدو وروسته یې له احمد ظاهر څخه وپوښتل چې څه پېښ شوي دي، خو هغه هېڅ ځواب ورنه کړ او یوازې یې له سترګو اوښکې روانې شوې.
د دې روایت له مخې، هغه لیک چې په همدې ورځ احمد ظاهر ته رسېدلی و، د هغه له لومړۍ مېرمن ناجیې سره د جلاوالي له موضوع سره تړاو درلود؛ داسې پېښه چې ظاهراً یې پر روحیه ژور اغېز کړی و.
دا کیسه د احمد ظاهر د ژوند له تر ټولو مشهورو خاطرو څخه ګڼل کېږي. ګڼ شمېر مینهوال باور لري چې د هغه ډېر اثار د مینې، درد، احساساتو او شخصي تجربو انعکاس وو او همدې ځانګړتیا هغه د افغانستان د موسیقۍ په تاریخ کې په یوه بېساري هنرمند بدل کړی دی.
د دې روایت اهمیت په دې کې دی چې د احمد ظاهر د هنري ژوند هغه انساني او احساسي اړخ څرګندوي چې د هغه موسیقي یې تر نن ورځې پورې د خلکو په زړونو کې ژوندۍ ساتلې ده.
