دست‌کم ۱۷ مهاجر افغان، از جمله زنان و کودکان، در منطقه مک‌سوخته در محدوده مرزی روتک شهرستان سراوان در ایران، بر اساس گزارش سازمان حقوق بشری حال‌وش، بر اثر تشنگی شدید جان باخته‌اند؛ رویدادی که بار دیگر خطرات مسیرهای غیررسمی مهاجرت برای شهروندان افغان را برجسته می‌کند.
حال‌وش گفته است این رویداد روز پنجشنبه ۱۹ سنبله رخ داده و پیکر جان‌باختگان پس از انتقال از محل، به سردخانه خاش منتقل شده است. به گفته این سازمان، نبود ظرفیت کافی در سردخانه سراوان از دلایل انتقال اجساد به خاش بوده است.
در ویدیوهای منتشرشده از سوی حال‌وش، شماری از افراد در حال کندن چندین قبر در مکانی نامعلوم دیده می‌شوند. این سازمان گفته است که خود قادر به تأیید مستقل شمار دقیق جان‌باختگان و تمامی جزئیات حادثه نیست و بررسی درباره هویت سایر قربانیان و چگونگی وقوع رویداد ادامه دارد.
بر اساس گزارش حال‌وش، پنج نفر از قربانیان اعضای یک خانواده از ولایت بغلان بوده‌اند؛ مادری ۴۵ ساله و چهار دختر او به سنین ۲۲، ۱۸، ۱۶ و ۱۴ سال. بستگان این خانواده در سراوان زندگی می‌کنند و قرار بوده است مراسم نماز جنازه آنان روز یکشنبه برگزار شود.
حال‌وش همچنین گفته است که دست‌کم شش کودک زیر ۱۴ سال در میان دیگر قربانیان بوده‌اند. شاهدان و بستگان جان‌باختگان گفته‌اند گروه مهاجران در مسیر با کمبود شدید آب روبه‌رو شده و شماری از آنان در فاصله‌ای نزدیک به یکدیگر جان داده‌اند.
یکی از بستگان قربانیان به حال‌وش گفته است که مردان همراه گروه در میانه مسیر از زنان و کودکان جدا شده‌اند و زنان و کودکان پس از آن بدون دسترسی کافی به آب به مسیر ادامه داده‌اند.
خانواده‌های قربانیان، چهار روز پس از وقوع حادثه، همچنان درگیر انتقال و خاکسپاری پیکرها هستند. انتقال اجساد به خاش نیز نشان می‌دهد که حتی پس از وقوع چنین حوادثی، خانواده‌ها با مشکلات عملی برای شناسایی، انتقال و دفن قربانیان روبه‌رو هستند.
اگر شمار اعلام‌شده از سوی حال‌وش تأیید شود، مرگ هم‌زمان ۱۷ مهاجر، از جمله چندین کودک، یکی از مرگبارترین رویدادهای گزارش‌شده در مسیرهای بیابانی مرزی برای مهاجران افغان خواهد بود. با این حال، تا زمان انتشار شواهد و بررسی‌های مستقل، نمی‌توان شمار نهایی قربانیان یا جزئیات دقیق نحوه مرگ آنان را قطعی دانست.
این حادثه در کنار خطرهای امنیتی و بازداشت در مسیرهای مهاجرت، یک واقعیت دیگر را نیز برجسته می‌کند: مهاجرانی که از مسیرهای بیابانی و دور از دسترس برای عبور از مرز استفاده می‌کنند، ممکن است با کمبود آب و امکانات اولیه‌ای روبه‌رو شوند که پیامد آن برای کودکان و افراد آسیب‌پذیر مرگبار است. مرگ این افراد اکنون تنها یک آمار نیست؛ خانواده‌هایی هستند که باید پس از یک سفر پرخطر، در انتظار شناسایی و خاکسپاری عزیزان خود بمانند.
