یان اگلند، رئیس شورای پناهندگان ناروی، در دیدار با مقامهای طالبان در کابل و قندهار خواستار ازسرگیری آموزش دختران در مکاتب و دانشگاههای افغانستان شده و هشدار داده است که ادامه محدودیتهای آموزشی، نیروی انسانی مورد نیاز کشور را بهتدریج تضعیف میکند.
اگلند روز پنجشنبه در شبکه اجتماعی ایکس نوشت که با گذشت هر سال، هزاران زن معلم و کارمند در بخش صحت از بازار کار افغانستان خارج میشوند، در حالی که فارغالتحصیلان جدیدی برای جایگزینی آنان وجود ندارند.
او این وضعیت را «نگرانی جدی» برای افغانستان خواند و گفت شورای پناهندگان ناروی به تلاش برای ازسرگیری آموزش زنان و دختران در همه سطوح، «مطابق با سنتهای افغانستان»، ادامه خواهد داد.
اگلند در سفر خود به افغانستان با مقامهای طالبان در کابل و قندهار دیدار کرده است. او همچنین از دیپلوماتها و فرستادگان خارجی خواست به افغانستان بازگردند و در کنار نهادهای امدادرسان برای افزایش کمک به نیازمندان و حمایت از حقوق زنان و دختران تلاش کنند.
او تأکید کرد: «شما نمیتوانید این کار را از خارج انجام دهید.»
این درخواست در حالی مطرح میشود که طالبان با وجود درخواستهای گسترده داخلی و بینالمللی، همچنان از بازگشایی مکاتب و دانشگاهها به روی دختران و زنان خودداری میکنند.
طالبان میگویند محدودیتهای اعمالشده بر زنان مطابق شریعت و فرهنگ افغانستان است و کشورهای خارجی نباید در امور داخلی این کشور مداخله کنند.
دامنه این محدودیتها در سالهای اخیر به آموزشهای تخصصی در بخش صحت نیز رسیده است. طالبان مراکز آموزش پزشکی و پرستاری را به روی زنان بستهاند؛ اقدامی که نگرانیها درباره آینده نیروی صحی زن در افغانستان را افزایش داده است.
هشدار اگلند تنها درباره محرومیت آموزشی نیست؛ او به پیامد مستقیم این سیاست بر بازار کار نیز اشاره کرده است. خروج تدریجی معلمان و کارکنان زن بخش صحت، در شرایطی که نیروی تازهنفس برای جایگزینی آنان تربیت نمیشود، میتواند ظرفیت آموزشی و صحی افغانستان را در سالهای آینده بیشتر تحت فشار قرار دهد.
از سوی دیگر، درخواست اگلند برای حضور دوباره دیپلوماتها و فرستادگان خارجی در افغانستان نشان میدهد که نهادهای امدادرسان و حامیان حقوق زنان، تعامل مستقیم با طالبان و حضور در داخل کشور را برای پیگیری این مسائل ضروری میدانند. اما ادامه بستهماندن دروازههای آموزش به روی دختران، این تعامل را با یکی از دشوارترین مسائل افغانستان مواجه کرده است: چگونه میتوان به نیازهای فوری مردم پاسخ داد، در حالی که محدودیتهای طالبان همزمان بخشی از ظرفیت آینده جامعه را از میان میبرد.
