پژوهشی تازه از دانشگاه تولین در آمریکا نشان می‌دهد که تنهایی و انزوای اجتماعی با افزایش خطر ابتلا به اختلالات روانی و کاهش سال‌های زندگی سالم ارتباط دارند. بر اساس یافته‌های این مطالعه، افرادی که هم احساس تنهایی دارند و هم از نظر اجتماعی منزوی‌اند، ممکن است سال‌های بیشتری از زندگی خود را با بیماری سپری کنند؛ پیامدی که در بخش سلامت روان، برای مردان شدیدتر گزارش شده است.
پژوهشگران در این مطالعه داده‌های بیش از ۲۷۷ هزار بزرگسال ۴۰ تا ۶۹ ساله را بررسی کردند. در آغاز پژوهش، شرکت‌کنندگان به بیماری‌هایی از جمله دیابت، بیماری‌های قلبی و ریوی، زوال عقل، سرطان، افسردگی یا اضطراب مبتلا نبودند. هدف مطالعه، بررسی ارتباط تنهایی و انزوای اجتماعی با طول عمر سالم و مدت زندگی بدون بیماری بود.
در این پژوهش، میان دو مفهوم تفاوت گذاشته شد: انزوای اجتماعی به کمبود عینی ارتباطات و پیوندهای اجتماعی اشاره دارد، در حالی که تنهایی احساسی ذهنی است که فرد از نارضایتی نسبت به کیفیت روابط خود تجربه می‌کند. بنابراین، ممکن است فرد با وجود داشتن ارتباطات اجتماعی احساس تنهایی کند یا بدون تجربه این احساس، از نظر اجتماعی منزوی باشد.
بر اساس نتایج گزارش‌شده، زنانی که هم احساس تنهایی داشتند و هم از نظر اجتماعی منزوی بودند، به‌طور میانگین ۲.۴ سال زودتر از زنان فاقد این شرایط با بیماری‌های جسمی روبه‌رو می‌شدند. این رقم در میان مردان ۱.۷ سال بود.
تفاوت در پیامدهای سلامت روان چشمگیرتر گزارش شد. زنان دارای هر دو وضعیت، به‌طور میانگین ۳.۷ سال و مردان ۵.۸ سال زودتر با اختلالات روانی، از جمله افسردگی و اضطراب، مواجه می‌شدند. لو چی، نویسنده اصلی پژوهش و استاد دانشگاه تولین، گفته است که این نتایج با شواهد پیشین درباره ارتباط تنهایی و انزوای اجتماعی با مرگ زودرس هم‌خوانی دارد.
پژوهشگران همچنین نقش سبک زندگی را بررسی کردند. یافته‌ها نشان داد افرادی که تغذیه سالم‌تری داشتند، به‌طور منظم ورزش می‌کردند، خواب کافی داشتند و سیگار نمی‌کشیدند، کمتر در معرض خطر بیماری‌های جسمی و روانی قرار داشتند. با این حال، سبک زندگی سالم به‌تنهایی خطر اضافی مرتبط با تنهایی را به‌طور کامل از بین نبرد.
این نتایج بر اهمیت توجه هم‌زمان به سلامت فردی و روابط اجتماعی تأکید می‌کند. ورزش، خواب کافی و تغذیه مناسب همچنان اهمیت دارند، اما جایگزین ارتباطات اجتماعی رضایت‌بخش نمی‌شوند. ایجاد فرصت برای ارتباط با خانواده، دوستان و جامعه و توجه به افرادی که از انزوای اجتماعی رنج می‌برند، می‌تواند بخشی از رویکرد گسترده‌تر برای حفاظت از سلامت باشد.
با این حال، ارقام مربوط به سال‌های کاهش‌یافته باید با دقت تفسیر شوند: این یافته‌ها برآوردهای آماری درباره ارتباط عوامل اجتماعی با زمان بروز بیماری‌اند و به این معنا نیستند که تنهایی به‌تنهایی و به‌طور قطعی عمر هر فرد را به میزان مشخصی کاهش می‌دهد.
