حامد کرزی، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان، در واکنش به اظهارات اخیر مقام ارشد اتحادیه اروپا درباره تنش‌های میان پاکستان و طالبان، اسلام‌آباد را مسئول بخش مهمی از ناامنی‌های منطقه در چهار دهه گذشته دانست و گفت مشکلات امنیتی کنونی پاکستان نتیجه سیاست‌هایی است که این کشور در حمایت از افراط‌گرایی دنبال کرده است.
کرزی در پیامی در شبکه اجتماعی اکس نوشت: «وضعیت جاری و مشکلات امنیتی پاکستان، نتیجه پالیسی‌های آن کشور در حمایت از افراط‌گرایی و استفاده از آن به عنوان ابزار سیاست خارجی برای تحقق اهداف خصمانه علیه افغانستان طی چهار دهه اخیر است.»
او افزود که این سیاست‌ها موجب بی‌ثباتی گسترده، جنگ و تلفات سنگین در افغانستان شده و پیامدهای آن اکنون به خود پاکستان نیز بازگشته است.
رئیس‌جمهور پیشین افغانستان در عین حال از کمک‌های بشردوستانه کشورهای اروپایی و اتحادیه اروپا به افغانستان قدردانی کرد و از مقام‌های اروپایی خواست در بررسی بحران‌های منطقه‌ای، به گفته او «ریشه‌های واقعی ناامنی» و نقش عوامل خارجی را نیز در نظر بگیرند.
اظهارات کرزی پس از آن مطرح شد که کایا کالاس، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، در نشست مشترک با وزیر خارجه پاکستان در اسلام‌آباد هشدار داد که درگیری‌های اخیر میان پاکستان و طالبان پیامدهای جدی بشردوستانه داشته و خطر گسترش افراط‌گرایی و بی‌ثباتی را در منطقه افزایش داده است.
کالاس تأکید کرد که پاکستان مطابق قوانین بین‌المللی حق دفاع از خود را دارد، اما گفت‌وگو و راه‌حل‌های سیاسی را بهترین مسیر برای کاهش تنش‌ها و جلوگیری از تشدید بحران دانست.
این اظهارات در جریان هشتمین دور گفت‌وگوی راهبردی میان اتحادیه اروپا و پاکستان مطرح شد؛ نشستی که افغانستان، مبارزه با افراط‌گرایی و امنیت منطقه‌ای از مهم‌ترین محورهای آن بود.
کرزی در بخش دیگری از پیام خود به روابط تاریخی افغانستان و اروپا اشاره کرد و گفت روابط دو طرف طی بیش از یک قرن گذشته دوستانه و سازنده بوده است.
اظهارات تازه کرزی تنها یک انتقاد از پاکستان نیست، بلکه تلاشی برای تغییر تمرکز بحث‌های بین‌المللی از پیامدهای بحران به ریشه‌های آن است. او در واقع این روایت را به چالش می‌کشد که ناامنی منطقه صرفاً محصول تحولات اخیر باشد و بر نقش تاریخی سیاست‌های پاکستان در شکل‌گیری بحران‌های امنیتی تأکید می‌کند.
در شرایطی که افغانستان، پاکستان و جامعه جهانی همچنان با تهدید افراط‌گرایی و بی‌ثباتی منطقه‌ای روبه‌رو هستند، اختلاف بر سر منشأ این بحران‌ها می‌تواند بر نحوه سیاست‌گذاری و تعامل بازیگران بین‌المللی در آینده تأثیر مستقیم بگذارد.
