ملانی ورویر، سفیر پیشین ایالات متحده امریکا در امور زنان، با انتقاد از شیوه تعامل جامعه جهانی با طالبان می‌گوید هیچ تعاملی با این گروه نباید به عادی‌سازی یا در نهایت به‌رسمیت‌شناختن طالبان منجر شود.
ورویر این اظهارات را روز دوشنبه ۳۰ سنبله، در نشست «زنان، صلح، عدالت و مصالحه ملی در افغانستان» در حاشیه هشتادویکمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد مطرح کرد. این نشست با حضور شماری از چهره‌های افغان و بین‌المللی درباره نقش زنان، عدالت، صلح و آینده سیاسی افغانستان برگزار شد. برگزاری این نشست در سازمان ملل نیز تأیید شده است.
ورویر گفت جامعه جهانی در تعامل با افغانستان رویکردی نادرست در پیش گرفته و میان تعامل با طالبان و حمایت از مردم افغانستان و سازمان‌های مدنی تفاوت کافی قائل نمی‌شود.
او تأکید کرد: «هرگونه تعامل با طالبان باید به‌گونه‌ای باشد که به عادی‌سازی و در نهایت به‌رسمیت‌شناختن طالبان و آنچه این گروه نمایندگی می‌کند، منجر نشود.»
سفیر پیشین امریکا همچنین از کاهش کمک‌های بین‌المللی به افغانستان در شرایط ادامه بحران انسانی، گرسنگی و پیامدهای اقلیمی انتقاد کرد و گفت جامعه جهانی به اندازه کافی به مشکلات واقعی مردم افغانستان و این پرسش که چه کسانی باید درباره راه‌حل این مشکلات تصمیم بگیرند، توجه نکرده است.
ورویر وضعیت زنان و دختران افغانستان را نیز محور اصلی انتقادهای خود قرار داد. او گفت محدودیت‌های طالبان آموزش، اشتغال، حضور زنان در فضای عمومی و حتی آزادی آنان برای صحبت‌کردن در بیرون از خانه را تحت تأثیر قرار داده است.
او با اشاره به مقررات کیفری طالبان گفت مجازات تعیین‌شده برای آزار حیوانات در برخی موارد از مجازات آسیب‌رساندن به زنان سنگین‌تر است؛ ادعایی که پیش‌تر نیز در بررسی‌های مؤسسه جورج‌تاون درباره وضعیت زنان افغانستان مطرح شده است.
ورویر گفت در چنین شرایطی، دیدار برخی طرف‌های بین‌المللی با طالبان بدون توجه کافی به حقوق زنان می‌تواند این پیام را ایجاد کند که محدودیت‌های اعمال‌شده علیه زنان مانعی جدی برای تعامل سیاسی و اقتصادی با طالبان نیست.
او همچنین از سازمان ملل متحد درباره روندهای گفت‌وگو با طالبان انتقاد کرد و گفت در برخی مذاکرات، زنان افغانستان حضور معناداری نداشته‌اند. به گفته ورویر، پاسخ برخی مقام‌های سازمان ملل این بوده است که مذاکرات درباره موضوعاتی مانند اقتصاد و تجارت انجام می‌شود.
او این استدلال را ناکافی دانست و گفت تصمیم‌گیری درباره اقتصاد، تجارت و آینده افغانستان نمی‌تواند از پیامدهای آن بر زنان جدا باشد.
ورویر افزود که اگر زنان از تصمیم‌گیری درباره آینده افغانستان کنار گذاشته شوند، نمی‌توان از یک روند واقعی صلح، عدالت و مصالحه ملی سخن گفت. این دیدگاه با محور اصلی نشست روز دوشنبه نیز همخوان است؛ برگزارکنندگان نشست تأکید کرده‌اند که زنان افغانستان باید به عنوان طرف‌های سیاسی و اجتماعی، در روندهای آینده کشور مشارکت کامل و معنادار داشته باشند.
او همچنین از تغییر برخی واژگان دیپلماتیک در توصیف طالبان انتقاد کرد و گفت تغییر عنوان‌ها، بدون ایجاد تغییر در اصول تعامل و تضمین حضور زنان در تصمیم‌گیری‌ها، به‌تنهایی معنای واقعی ندارد.
اظهارات ورویر در شرایطی مطرح می‌شود که پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، محدودیت‌های گسترده علیه زنان و دختران همچنان یکی از محورهای اصلی بحث‌های بین‌المللی درباره افغانستان است. مؤسسه جورج‌تاون که ورویر ریاست اجرایی آن را بر عهده دارد، در گزارشی در ماه می ۲۰۲۶ نیز وضعیت زنان و دختران افغانستان را در میان بدترین وضعیت‌های جهان توصیف کرده و درباره پیامدهای محدودیت‌های آموزشی، کاری و اجتماعی هشدار داده بود.
در چنین فضایی، اختلاف اصلی در رویکرد جامعه جهانی به افغانستان همچنان بر سر این پرسش است که چگونه می‌توان برای رسیدگی به بحران انسانی و نیازهای مردم افغانستان با طرف مسلط بر کشور تعامل کرد، بدون آن‌که این تعامل به پذیرش سیاسی یا عادی‌سازی محدودیت‌های اعمال‌شده علیه زنان تعبیر شود.
سخنان ورویر نشان می‌دهد که از نگاه منتقدان سیاست کنونی، مسئله فقط شکل تعامل با طالبان نیست؛ بلکه این است که آیا زنان افغانستان در تعیین آینده کشور جایگاهی واقعی خواهند داشت یا بار دیگر تصمیم‌های مربوط به صلح، اقتصاد و سیاست افغانستان بدون حضور آنان گرفته خواهد شد.
