روزنامه بریتانیایی دیلیمیل در گزارشی اختصاصی، روایت شکریه، زن ۳۳ ساله افغان را منتشر کرده است؛ زنی که میگوید هم در دوران نخست حاکمیت طالبان و هم پس از بازگشت دوباره این گروه به قدرت، خودش و خانوادهاش قربانی خشونت، بازداشت و شکنجه شدهاند.
شکریه گفته است نخستینبار در هشتسالگی شاهد خشونت طالبان بوده؛ زمانی که پدرش بهدلیل سابقه نظامی در دوره محمد نجیبالله، در برابر مردم شلاق زده شد، صورتش را با تیل موتر سیاه کردند و سپس او را زندانی کردند.
او روایت کرده که طالبان پس از ورود به روستای آنان، زنان بیسرپرست را مجبور به ازدواج با اعضای این گروه میکردند و خانوادههایی که مخالفت میکردند، تهدید به مرگ میشدند.
به گفته شکریه، خانوادهاش برای آزادی پدرش مجبور شدند عمه ۱۷ ساله او را به ازدواج یک عضو طالبان درآورند؛ دختری که پس از انتقال به قندهار، دیگر هرگز خبری از او به دست نیامد.
شکریه میگوید پس از سقوط نخستین حکومت طالبان توانست درس بخواند و بیش از ده سال در وزارت دفاع ملی افغانستان کار کند، اما با بازگشت طالبان در اگست ۲۰۲۱ زندگیاش دوباره فروپاشید.
او گفته است که ۴۰ روز پس از سقوط کابل، طالبان نیمهشب به خانهشان یورش بردند، او و پدرش را بازداشت و شکنجه کردند و وی را به «خیانت به اسلام» و همکاری با خارجیها متهم ساختند.
به گفته شکریه، او در یک بازداشتگاه غیررسمی در کابل مورد ضربوشتم قرار گرفته و زانوانش آسیب جدی دیده است.
او اکنون پس از فرار از افغانستان، در پاکستان منتظر دریافت ویزا برای رفتن به آمریکای لاتین است.
روایت شکریه تصویری از فشارها، ترس و محدودیتهایی را نشان میدهد که بسیاری از زنان افغان پس از بازگشت طالبان از آن سخن گفتهاند.
هرچند طالبان همواره تاکید کردهاند که حقوق زنان را «در چارچوب شریعت» تأمین میکنند، اما گزارشهای نهادهای حقوق بشری و روایتهای فردی بارها از بازداشت، شکنجه، ازدواج اجباری و حذف زنان از زندگی عمومی خبر دادهاند.
